‘Federico Garcia Lorca’: An Old Poem, Acutely Relevant To Our Times… By Dina Poursanidou

Each afternoon in Granada, each afternoon, a child dies. Each afternoon the water sits down and chats with its companions. The dead wear mossy wings. The cloudy wind and the clear wind are two pheasants in flight through the towers, and the day is a wounded boy.

Gacela Of The Dead Child – by Federico Garcia Lorca (www.writersmugs.com/zoomin.php?artwork=182)

Not a flicker of lark was left in the air when I met you in the caverns of wine. Not the crumb of a cloud was left in the ground when you were drowned in the river. A giant of water fell down over the hills, and the valley was tumbling with lilies and dogs. In my hands’ violet shadow, your body, dead on the bank, was an angel of coldness.



woman is mourning her mother killed by the Germans and Greek collaborators at the Greek village of Distomo in 1944 (http://hellenicleaders.com/blog/massacre-distomo-war-crime-never-forgotten/#.Vd_RhvlVikp)




I came across this YouTube video today


The video is a visual representation of a beautiful Greek song, based on a Greek poem by Nikos Kavvadias (entitled ‘Federico Garcia Lorca’) with references to the execution of 200 Greek Communists by the Germans on 1 May 1944 in Athens (Kaisariani Shooting Field), the massacre of the residents of an entire Greek village (Distomo) by the Germans and their Greek collaborators in 1944, and the assassination  of the Spanish poet Federico Garcia Lorca by Franco supporters in 1936.


Federico Garcia Lorca’ –  an old poem (published in 1945) but acutely relevant to our times…

I wish you could understand the lyrics – they are not really translatable. But I hope you will feel the music…


Federico Garcia Lorca – by Nikos Kavvadias (1945)

Ανέμισες για μια στιγμή το μπολερό και το βαθύ πορτοκαλί σου μεσοφόρι

Αύγουστος ήτανε δεν ήτανε θαρρώ τότε που φεύγανε μπουλούκια οι σταυροφόροι

Παντιέρες πάγαιναν του ανέμου συνοδειά και ξεκινούσαν οι γαλέρες του θανάτου

στο ρογοβύζι ανατριχιάζαν τα παιδιά κι ο γέρος έλιαζε, ακαμάτης, τ’αχαμνά του

Του ταύρου ο Πικάσο ρουθούνιζε βαριά και στα κουβέλια τότε σάπιζε το μέλι

τραβέρσο ανάποδο,πορεία προς το βοριά τράβα μπροστά, ξοπίσω εμείς και μη σε μέλει

Κάτω απ’ τον ήλιο αναγαλιάζαν οι ελιές και φύτρωναν μικροί σταυροί στα περιβόλια

τις νύχτες στέρφες απομέναν οι αγκαλιές τότες που σ’ έφεραν, κατσίβελε, στη μπόλια

Ατσίγγανε κι αφέντη μου με τι να σε στολίσω; φέρτε το μαυριτάνικο σκουτί το πορφυρό

στον τοίχο της Καισαριανής μας φέραν από πίσω κι ίσα ένα αντρίκειο ανάστημα ψηλώσαν το σωρό.

Κοπέλες απ’ το Δίστομο, φέρτε νερό και ξύδι κι απάνω στη φοράδα σου δεμένος σταυρωτά

σύρε για κείνο το στερνό στην Κόρδοβα ταξίδι μέσα απ’ τα διψασμένα της χωράφια τα ανοιχτά

Βάρκα του βάλτου ανάστροφη φτενή δίχως καρένα σύνεργα που σκουριάζουνε σε γύφτικη σπηλιά

σμάρι κοράκια να πετάν στην έρημην αρένα και στο χωριό να ουρλιάζουνε τη νύχτα εφτά σκυλιά.


Execution of 200_Kaisariavn
Woodcut depicting the execution of the 200 Greek Communists by the Germans on 1 May 1944 in Athens (Kaisariani) (www.thetoc.gr/eng/news/article/seventy-years-since-mayday-kaisariani-executions)